سه شنبه ٣١ مرداد ١٣٩٦


طاق

طاق

پوششها و بويژه پوشش سقفها از نکته هاي بسيار عمده و مورد توجه در معماري اند. يکي از پوششهاي بسيار زيبا و مناسب براي اتصال سقفها، بخصوص در مورد دهانه‌هاي بسيار بزرگ به ديوارهاي جانبي، استفاده از طاق است. اولين طاق قوسي شکل در ايران زيگورات چغازنبيل شناسايي شده است.

طاق از نظر معماري به صورت سقف منحني Arck) ( تعريف مي شود‌. از ترکيب ‌ يا تقسيم چند طاق، نظام طاقبندي در بنا به وجود مي‌آيد. در معماري قبل از اسلام، فرم بيشتر قوسها بيضي شکل بود؛ و هر چه دهانه قوس بزرگتر مي شد، خيز قوس نيز بيشتر مي شد. بهترين نمونه اين قوس همانا طاق کسري (ايوان مداين) واقع در بغداد امروزي است.

پس از دوره‌ ساسانيان و در دوره هاي مختلف اسلامي، اين فرم طاقسازي عموميت خود را حفظ کرد و نمونه هاي ديگري از آن در مسجدها و بازارها و بسياري از آثار اسلامي به کار گرفته شد.  اصلاحاتي تدريجي براي تيزه دار شدن نوک طاق و قوسها پديد آمد و مبنايي شد براي پيدايش قوسهاي جناغي که رواج بسياري پيدا کرد. شايد بتوان پيدايش اين تيزي در سر گنبدها و طاق ها را در دوره اسلامي را به جهان بيني توحيدي مسلمانان و رسيدن از کثرت به وحدت معنا كرد.

       

 

در نماي شرقي – غربي برج آزادي، استفاده از دو طاق بيضي شکل و جناغي بخوبي مشهود است. در بين اين دو طاق، سير صعودي مرکز طاق به سمت بالا توسط هشت بخش محرابي شکل مشاهده مي شود که چگونگي تبديل شدن طاق باستاني بيضي شکل به طاق جناغي اسلامي را بيان مي كند.

 

      

       


برج آزادی در یک نگاه